บทที่ 9 อยากทำด้วยตัวเอง
ปาริฉัตรลบเส้นบนหน้าจอเป็นครั้งที่สาม ก่อนลองเปิดรายการคำสั่งจากแถบด้านบนอีกครั้ง เครื่องมือที่ต้องการยังไม่ปรากฏอยู่ตรงตำแหน่งเดิม
เธอเปิดสมุดที่จดคำสั่งลัดไว้ แต่ยังไม่ทันค้นเจอ เสียงเปิดประตูห้องทำงานก็ดังขึ้น พร้อมพัฒน์เดินเข้ามาพร้อมแฟ้ม Skyline กับโน้ตบุ๊กของตัวเอง
“พี่พร้อมจะใช้ห้องเหรอคะ”
“อือ”
“งั้นลูกปลาย้ายไปทำข้างบนก็ได้ค่ะ”
“ไม่ต้อง พี่ทำตรงนี้ได้” เขาวางของลงบนโต๊ะอีกฝั่ง ก่อนดึงเก้าอี้ออกมานั่ง
ปาริฉัตรมองเขาเล็กน้อย ปกติพร้อมพัฒน์ทำงานในห้องส่วนตัวชั้นบน ห้องนี้มีไว้รับรองแขกหรือใช้ประชุมกับลูกน้องที่มาหาที่บ้านมากกว่า
“ข้างบนมีอะไรหรือเปล่าคะ”
“ไม่มี”
“แล้วทำไมลงมาทำตรงนี้”
“ห้องนี้เงียบกว่า” ปาริฉัตรไม่ได้ถามต่อ เธอหันกลับมามองหน้าจอแล้วลองเปิดเมนูเดิมอีกครั้ง พร้อมพัฒน์เปิดแฟ้มของตัวเอง แต่สายตากลับมองมาทางเธออยู่หลายครั้ง
“หาอะไร” ปาริฉัตรหันมองเขาอย่างสงสัยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยตอบ
“คำสั่งแยกชิ้นส่วนค่ะ เมื่อคืนยังใช้อยู่เลย ตอนนี้หายังไงก็หาไม่เจอ”
“ลองเปิดตรงเมนูแก้ไข”
“ไม่มีค่ะ”
“กดตรงลูกศรข้างชื่อเครื่องมือ” ปาริฉัตรเลื่อนเมาส์ไปตามที่เขาบอก แต่หยุดก่อนกด
“ลูกปลาขอลองหาเองก่อนนะคะ” พร้อมพัฒน์เงียบไป ก่อนกลับไปเปิดเอกสารของตัวเอง ปาริฉัตรลองใช้คำสั่งลัดอีกสองแบบ จนหน้าต่างเครื่องมือที่ต้องการปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
“เจอแล้วค่ะ”
“อือ” เขาตอบโดยไม่ได้เงยหน้า แต่ปาริฉัตรเห็นมุมกระดาษในมือหยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนพลิกไปหน้าถัดไป
เธอปรับแบบต่อจนเส้นทางเข้าออกในโจทย์ถูกแยกตามเงื่อนไขที่ได้รับ พร้อมพัฒน์วางปากกาลงแล้วถามขึ้น
“โจทย์นี้ธันวาเป็นคนให้เหรอ”
“ทีมออกแบบเป็นคนเตรียมค่ะ”
“เขาไม่ได้เป็นคนเลือกเองหรือไง?”
“พี่ธันคงไม่ได้ทำทุกอย่างในบริษัทคนเดียวหรอกค่ะ”
“ถ้าผ่านแล้วลูกปลาจะอยู่ฝ่ายไหน”
“ฝ่ายออกแบบค่ะ”
“ต้องออกไปพบลูกค้าด้วยหรือเปล่า” ปาริฉัตรคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอเองก็ไม่มั่นใจนัก แต่ก็อยากตอบให้เขาสบายใจ
“คงมีบ้างค่ะ”
“แล้วต้องเดินทางต่างจังหวัดไหม”
“ลูกปลายังไม่ทราบค่ะ ตอนนี้ยังไม่ได้คุยกันขนาดนั้น”
“เมื่อวานเข้าไปคุยแล้วไม่ได้ถามเหรอ” ปาริฉัตรวางมือจากเมาส์ ก่อนหันไปมองเขา
“พี่พร้อมเป็นห่วงเรื่องงาน หรือเป็นห่วงอะไรกันแน่คะ ทำไมถามเรื่องนี้อีกแล้ว โดยเฉพาะถามถึงพี่ธัน”
“เขาเกี่ยวอะไรด้วย พี่ยังไม่ได้พูดถึงเขาสักหน่อย” พร้อมพัฒน์รู้สึกไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ ที่เหมือนว่าภรรยาของตัวเอง จะออกโรงปกป้องผู้ชายคนนี้มากเหลือเกิน
“คำถามของพี่พร้อมเกี่ยวกับเขาตลอดเลยค่ะ เมื่อกี้นี้ก็ด้วย ถึงจะไม่ได้เอ่ยถึงพี่ธันตรงๆ แต่ฟังยังไงก็รู้ว่าหมายถึงพี่ธัน”
“พี่ถามเรื่องบริษัทที่ลูกปลากำลังจะเข้าไปทำงาน”
“ลูกปลายังไม่ได้งานค่ะ แค่กำลังทำโจทย์เพื่อเข้าไปประเมินรอบสุดท้าย”
“แล้วทำไมต้องเริ่มใหม่จากตำแหน่งพนักงานทั่วไป”
“ลูกปลาหยุดงานไปสามปี จะให้เริ่มจากตรงไหนคะ” พร้อมพัฒน์ปิดแฟ้มตรงหน้า
“ถ้าอยากทำงานจริง เข้ามาทำที่บริษัทพี่ก็ได้”
“ในตำแหน่งอะไรคะ”
“ฝ่ายพัฒนาโครงการกำลังรับคนเพิ่ม หรือจะเข้ามาช่วย Skyline ต่อก็ได้ เงินเดือนกับขอบเขตงานค่อยคุยกัน”
“ฝ่ายพัฒนาโครงการมีตำแหน่งสำหรับนักออกแบบอยู่แล้วเหรอคะ”
“ถ้ายังไม่มีก็เปิดได้”
“แล้วทำไมต้องเปิดให้ลูกปลา”
“เพราะลูกปลาเหมาะกับงาน”
“พี่พร้อมเพิ่งเห็นลูกปลาทำงานจริงไม่กี่ครั้งเองนะคะ”
“แค่นั้นก็มากพอจะรู้ว่าทำได้ อีกอย่างทำกับบริษัทพี่ ลูกปลาไม่ต้องเสียเวลาเดินทางหรือปรับตัวกับคนแปลกหน้า” ปาริฉัตรมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง
“ตำแหน่งนี้มีอยู่ก่อนพี่พร้อมรู้ว่าลูกปลาจะไปสมัครบริษัทพี่ธันหรือเปล่าคะ”
“มันสำคัญตรงไหน”
“สำคัญค่ะ”
“พี่บอกแล้วไงว่าถ้าเห็นว่าเหมาะ พี่สร้างตำแหน่งให้ได้” คำตอบนั้นทำให้ปาริฉัตรปิดโปรแกรมชั่วคราว แล้วหันเก้าอี้ไปหาเขาเต็มตัว
“ลูกปลาไม่อยากเป็นภรรยา CEO ที่ถูกสร้างตำแหน่งไว้รอค่ะ”
“พี่ไม่ได้จะให้ลูกปลาเข้าไปนั่งรับเงินเฉยๆ”
“แต่ทุกคนจะคิดแบบนั้นค่ะ”
“ทำไมต้องสนใจว่าคนอื่นคิดยังไง ในเมื่อลูกปลารู้ว่าตัวเองทำงานจริง”
“เพราะลูกปลาอยากรู้ว่าตัวเองทำได้โดยไม่ต้องมีพี่พร้อมอยู่ข้างหลังค่ะ”
“พี่กำลังเสนอทางเลือกที่ดีกว่า”
“ดีกว่าสำหรับใครคะ” พร้อมพัฒน์ขมวดคิ้ว
“งานใกล้บ้าน ไม่ต้องเริ่มใหม่ และไม่ต้องไปทำกับคนที่ไม่รู้จัก แบบนี้ไม่ดีตรงไหน”
“มันสะดวกสำหรับพี่พร้อมค่ะ พี่พร้อมรู้ว่าลูกปลาอยู่ที่ไหน ทำอะไร และทำงานกับใครบ้าง”
“แล้วมันผิดเหรอที่พี่อยากรู้”
“ไม่ผิดค่ะ แต่ลูกปลาอยากอยู่ในที่ที่คนบอกได้ว่างานลูกปลาไม่ดี แก้แบบของลูกปลาได้ หรือไม่รับลูกปลาเข้าทำงานก็ได้ โดยไม่ต้องเกรงใจว่าลูกปลาเป็นภรรยาใคร”
“ลูกปลาคิดว่าทำงานที่บริษัทพี่แล้วจะไม่มีทางเติบโตเลยหรือไง”
“อาจเติบโตได้ค่ะ แต่ลูกปลาคงไม่มีวันรู้ว่าสิ่งที่ได้มาเป็นเพราะฝีมือตัวเอง หรือเพราะใช้นามสกุลเดียวกับพี่พร้อม”
ห้องทำงานเงียบลง พร้อมพัฒน์เปิดแฟ้ม Skyline อีกครั้ง แต่ไม่ได้อ่านต่อ ปาริฉัตรหันกลับไปเปิดโปรแกรมและทำโจทย์ของตัวเอง
เวลาผ่านไปจนเกือบเที่ยงคืน แม่บ้านนำแก้วนมเข้ามาวางไว้บนโต๊ะ ก่อนออกจากห้องไป พร้อมพัฒน์เก็บเอกสารใส่แฟ้ม แล้วเลื่อนแก้วนมมาใกล้มือเธอ
“ดื่มก่อนจะเย็น”
“ขอบคุณค่ะ”
“พี่ยังยืนยันคำเดิม ถ้าลูกปลาเปลี่ยนใจ ตำแหน่งที่บริษัทพี่ยังมีให้”
“ลูกปลาจะไปประเมินกับบริษัทพี่ธันค่ะ” เขามองเธอ แต่ไม่ได้พูดเรื่องตำแหน่งอีก
“ส่งที่อยู่บริษัทกับตารางนัดมาให้พี่ด้วย”
“ทำไมคะ”
“เผื่อมีอะไร” ปาริฉัตรจับแก้วนมไว้ แต่ยังไม่ได้ยกขึ้นดื่ม
“ถ้าลูกปลาขอความเป็นส่วนตัว พี่พร้อมจะว่าอะไรไหมคะ” พร้อมพัฒน์หยิบแฟ้มขึ้นถือ ก่อนเดินออกจากห้องไปโดยไม่ตอบคำถามนั้น
